I. Podstawa programowa
Istotny głos w rozważaniach o systemie nauczania języka polskiego zajmuje dokument prawny Ministerstwa Oświaty, czyli tzw. Podstawa programowa, dzięki któremu można wskazać współczesne tendencje edukacyjne, jak choćby omawiana wyżej integracja treści, czy funkcjonalność wiedzy.[5]
Twórcy Podstawy programowej zawarli w niej ogólne postulaty dotyczące celów stawianych szkole w procesie edukacyjnym. Zadania realizowane przez szkołę zostały podporządkowane językowi, dzięki któremu zdobywamy wiedzę, kształtujemy odpowiednie postawy i uczymy się sztuki porozumiewania. Nabywanie kompetencji językowej wiąże się natomiast z pisaniem, czytaniem, słuchaniem i mówieniem, czyli czterema obszarami wpisanymi w osiągnięcia ucznia, których współistnienie to warunek panowania nad znaczeniem słów.[6]
Podstawa wskazuje na niezbędne umiejętności, jakie powinna kształcić szkoła, a w tym nauczyciele, którzy mają ogromny wpływ na rozwój osoby wychowanka. Narzucone wytyczne mają zatem rozwijać, a nie ograniczać pole działania ucznia, ułatwiać swobodny przepływ informacji i w końcu inspirować do samodzielnego dokonywania wyborów.
Cele kształcenia można osiągnąć za pomocą interakcji, w jakie wchodzą pomiędzy sobą uczniowie i nauczyciele prowadzący dialog. Dzięki nim następuje wymiana myśli, która pozwala na świadome użytkowanie języka i kształtowanie odrębnego stanowiska, w zależności od sytuacji, w jakiej się znajdujemy. Kompetencje językowe ucznia rozwija się też wtedy, kiedy operuje różnymi formami wypowiedzi, wymagającymi od niego dojrzałości intelektualnej i wprawy w posługiwaniu środkami językowymi.
Poziom tworzonych przez ucznia tekstów wzrasta wraz z jego emocjonalnym rozwojem, dlatego na każdym etapie własnej edukacji powinien być wyposażony w niezbędne narzędzia, które pozwolą mu funkcjonować w sferze znaczeń: odkrywać je, badać i nazywać.
Cykl lekcji konstruowałam opierając się o wymienione struktury. Formułowałam tematy zajęć tak, aby kształciły umiejętności ucznia zarówno w zakresie pisania, czytania mówienia, jak i słuchania. Problematyka prezentowanych treści ukazuje wzajemne relacje między nimi, a poszczególne elementy stanowią komponent, który ma przybliżyć uczniowi zagadnienia językowe.
