Język prasłowiański
Językiem prasłowiańskim posługiwały się ludy zamieszkujące tereny pomiędzy Odrą a Bugiem oraz Bałtykiem i Karpatami. W wyniku ekspansji plemion w stronę Dniepru i Desny grupa prasłowiańska rozpadła się na grupy: wschodniosłowiańską, zachodniosłowiańską i południowosłowiańską, w obrębie których wykształciły się osobne języki:
a) wschodniosłowiańska: białoruski, ukraiński, rosyjski, rusiński i wymarłe: staroruski i oraz starobiałoruski
b) zachodniosłowiańska: czeski, słowacki, języki łużyckie: dolnołużycki, górnołużycki, języki lechickie: jedynie kaszubski, języki połabskie: jedynie polski,
c) południowosłowiańska: serbski, chorwacki, serbsko-chorwacki, macedoński, bułgarski, słoweński, wymarły staro-cerkiewno-słowiański
Tadeusz Lehr-Spławiński przeprowadził analizę językową leksemów odziedziczonych z prasłowiańszczyzny i szacuje się, że w języku polskim znajduje się około 1700 wyrazów o prahistorycznym rodowodzie. Wśród nich są rzeczowniki (ok. 1000), czasowniki (ok. 400), przymiotniki (ok.170) i około osiemdziesięciu wyrazów zaliczanych do pozostałych części mowy.
Lehr Spławiński wydzielił poszczególne kategorie, do których zalicza się prasłowiańskie wyrazy, a wśród nich są:
a) życie duchowe: rozum, dusza, wiara, nadzieja, miłość;
b) pojęcia religijne i moralne: bóg, bies, grzech, wina, kara;
c) pojęcia związane z poglądem na świat i życie: życie, śmierć, moc, siła, trud;
d) właściwości duchowe człowieka: dobry, zły, mądry, głupi, łagodny;
e) świat materialny:
-ukształtowanie powierzchni ziemi: góra, dół, ziemia, głaz, skała;
-pojęcia astronomiczne i meteorologiczne: dzień, noc, godzina, doba, miesiąc;
-roślinność: jawor, lipa, topola, jodła, sosna;
-zwierzęta: niedźwiedź, wilk, lis, jeleń, zając;
-budowa anatomiczna ludzi i zwierząt: czoło, broda, ramię, bark, noga;
-życie rodzinne: ojciec, matka, brat, siostra, macocha;
-życie społeczne: sąsiad, gość, przyjaciel, wróg, towarzysz;
f) czynności i stany: być, mieć, lubić, iść, spać;
