Język praindoeuropejski – językiem wielu narodów
Na przełomie czwartego i piątego tysiąclecia przed naszą erą na obszarze Europy Środkowej i Azji żyły społeczności posługujące się językiem nigdzie niespisanym, a odtworzonym na podstawie zależności, jakie zachodziły pomiędzy językami różnych narodowości. Język praindoeuropejski, bo tak nazywa się jeden z najstarszych języków świata rozpadł się w wyniku wędrówki ludów ( czwarte tysiąclecie p.n.e.) i z niego powstały następujące dialekty, z których powstały osobne języki:
-praindoirański (język praindyjski i prairański)
-pratocharski (grupa tocharska)
-praanatolijski(grupa anatolijska)
-praormiański (język ormiański)
-pragrecki (język grecki)
-prabałkański (grupa bałkańska)
-praitalski (grupa italska)
-praceltycki(grupa celtycka)
-pragermański (grupa germańska)
-prabałtosłowiański (grupa bałtycka i słowiańska)
Wymienione dialekty i pojedyncze języki stanowią zbiór, którego trzonem jest praindoeuropejszczyzna. Z wyjątkiem języków: węgierskiego, lapońskiego, fińskiego, estońskiego, mordwińskiego, maryjskiego i baskijskiego zajmują Europę i południowo-zachodnią część Azji.
Języki żyją i rozwijają się dzięki użytkownikom języka, którzy z różnych względów przestają się nim posługiwać. Wśród wymarłych języków rodziny indoeuropejskiej znajdują się, między innymi: języki anatolijskie i tocharskie, a ze współczesnych przykładów łacina, która dominowała w średniowieczu, a dziś nikt prócz studentów literatury, medycyny, prawa i kilku innych kierunków jej nie używa. Przykładem języka wracającego do łask jego użytkowników jest hebrajski (nieindoeuropejski), który odtworzono na podstawie zachowanych tekstów i włączono do programu nauczania w szkole za sprawą Żydów walczących o swoją spuściznę narodową i kulturową.
