Jan Bystroń w dziele pt. Komizm[4] dokonuje charakterystyki poszczególnych typów komizmu, wyróżniając: sytuacyjny, charakterów i językowy. Pierwszy polega na bawieniu odbiorcy spiętrzeniem niefortunnych i niezwykłych wypadków, drugi sprowadza się do kreowania bohaterów za pomocą uwypuklenia pewnych cech charakteru, ostatni wyraża się przez użycie określonych środków lingwistycznych, wywołujących u odbiorcy wesołość.
Twórczość folklorystyczna Śląska obejmuje teksty spełniające powyższe kryteria, jak podania ludowe, baśni, opowiadania legendarne i nowelistyczne czy pieśni komiczne. Humor zawarty w regionalnej tradycji literackiej, pozwala zrozumieć mechanizmy przyjętych postaw i przekonań oraz odzwierciedla źródła śmieszności w poszczególnych utworach literackich . Pokazuje również, że: twórczość ludowa ma charakterystyczne własne oblicze. Tradycja bezpośrednia, a więc przekazywanie pamięciowe i ustne tych tekstów, bez względu na to, czy chodzi tu o długą zawiłą baśń, czy krótką formułkę wierszowaną, wyciska swoiste piętno na tej literaturze. Musi być względnie prosta, nieskomplikowana, ograniczać się do niewielkiej ilości tematów, dlatego że pamięć jednostki, która zapewnia ich życie, ma swe wąskie granice i choć wśród opowiadaczy czy śpiewaków spotykamy typy o zdumiewającej pamięci, to i tak nigdy pamięcią nie można ogarnąć nieskończoności.
Jan Krzyżanowski charakteryzuje materiał baśniowy i podaniowy, wskazując na pierwiastek komiczny, który występuje w omawianych dziełach.Komizm charakterów, który swym zasięgiem obejmuje zarówno świat ludzki, jak i świat przyrody oraz komizm językowy pojawia się, m.in. w anegdotach, tłumaczących powstanie świata. Ilustrację stanowi opowieść o raku, który dlatego chodzi tyłem, bo na pytanie Stwórcy, gdzie ma oczy, dał niedyplomatyczną odpowiedź[5].Wśród dorobku literackiego Śląska, znajdują się również anegdoty o zasięgu ogólnoeuropejskim, zawierające elementy komizmu charakterów. W tekstach pojawiają się postaci, takie jak: złośliwa baba, zła żona czy sekutnica wiejska, których wizerunek ulega indywidualnym przekształceniom, dostosowując je do realiów życia regionu.
Kolejną grupę utworów o znamionach komicznych stanowią opowiadania legendarne i nowelistyczne, operujące motywem zagadki. Towarzyszy im komizm sytuacyjny, kreowany przez bohaterów, takich opowiadań jak: Mądra dziewczyna[6] czy Zakład o wierność.[7] W omawianym gatunku literackim uwidacznia się też proces, nazywany przez Bystronia odchyleniem od normy[8], który polega na odstąpieniu od ustalonego schematu, co staje się źródłem śmieszności. Poświadczają to utwory: Diabeł wynalazcą gorzałki [9]i Anioł parobkiem[10], służące rozbawieniu publiczności przez opowiadającego anegdoty przy różnych okazjach.
W artykule, Krystyny Turek pt. Pieśni komiczne, zostały opisane śląskie pieśni ludowe, nasycone treściami humorystycznymi i ironicznymi. Autorka wskazuje, że humorem objętych jest wiele grup pieśniowych, które ukazują ludowe bogactwo i stają się instytucją krytyki, pełniącą doniosłą rolę społeczną[11]. Analizując pieśni śląskie, warto odwołać się do książki Etnografia polska autorstwa Bystronia, w której autor dzieli je na trzy grupy: zawodową (znajdują się tu pieśni śpiewane przez określoną grupę społeczną), obrzędową(pieśni związane z akcją obrzędu) i codzienną (utwory wykonywane przez różne osoby, w różnych miejscach) , a w każdej z nich znajdują się teksty nacechowane wesołością, wynikającą z komizmu sytuacyjnego bądź językowego[12].
